لاستیک بوتیل

میتوان الاستومرهای بوتیلی را با سولفور ولکانش کرد ولی سطح پایین اشباع نشدگی، به تسریع گرهای بهتری نیاز دارد مانند دی تو کاربامات و تیورام. محصولات ساخته شده از پلی ایزوبوتیلن را میتوان با کوئینون دیوکسیم و ترکیبات مرتبط ولکانش کرد.

گاهی اوقات لاستیکهای بوتیلی با سایر اجزا ترکیب می شوند مانند روغن، فیلر و آنتی اکسیدانها که باعث میشوند تا این مواد از خواص ترموفیزیکال و مکانیکی خیلی گوناگون و متفاوتی برخوردار شوند.

لاستیک بوتیل دارای مقاومت خیلی خوبی در برابر حملات اکسیژنی و اوزونی و مقاومت مطلوب شیمیایی در برابر طیف وسیعی از مواد ارگانیک و غیر ارگانیک میباشد. از آنجایی که پیوندهای دوتایی در ساختار اصلی این ماده وجود ندارد، محصولات ساخته شده از لاستیک بوتیل میتوانند به مدت طولانی در برابر گرما قرار گیرند و حتی گاهی اوقات در اسید های رقیق شده و مواد قلیایی نیز حالتی پایدار دارند. میزان نفوذ پذیری گاز و رطوبت در این لاستیک بسیار کم بوده و به همین دلیل گزینه ای ایده آل برای تیوب های داخلی و یا محصولاتی است که در معرض فشار زیاد و در شرایط سختی قرار می گیرند.

گاهی اوقات این الاستومرها  توسط کلرین یا برومین هالوژنه میشوند تا مقاومت بالاتری در برابر انواعی از محیط های شیمیای پیدا کنند اما این اقدام به قیمت عایق سازی الکتریکی  و مقاومت رطوبتی هم تمام خواهد شد. وجود هالوژن باعث افزایش واکنش پذیری لاستیکهای ولکانش شده نیز شده و چسبندگی به سایر لاستیکهای غیر اشباع شده را نیز بهبود می بخشد.